HANNA WEHR

ZE WSPOMNIEŃ

Acknowledgments

We acknowledge with gratitude the financial support of the Polish Socio-Cultural Foundation

Copyright: Hanna Wehr

Cover etching "Hands" by Beata Wehr

ISBN 0-9688429-1-7

Polish-Jewish Heritage Foundation of Canada
Montreal 2001

WSTEP

Oto pierwszy opublikowany tom naszej kolekcji

Aby nie zapomnieć - Pour ne pas oublier - Let us not forget

Pragniemy przede wszystkim podziękować autorce, Hannie Wehr, za zgodę na opublikowanie jej wspomnień okupacyjnych oraz za ścisłą i przyjazną współpracę w procesie publikacji.

Żyje jeszcze wiele rozsianych po całym świecie osób, które przeżyły w Polsce nieludzki okres okupacji niemieckiej podczas drugiej wojny światowej. Historia każdej z nich składa sie z szeregu niespodziewanych wydarzeń, tragicznych lub zbawiennych spotkań, trudnych do powzięcia decyzji i cudownych ocaleń. Ludzie ci nie są już młodzi i jeśli do tej pory nie opublikowali swoich wspomnień z tamtego okresu, istnieje możliwość, że nigdy już tego nie zrobią. A przecież świadectwa te są niezwykle ważne z punktu widzenia historycznego, psychologicznego, czy po prostu ludzkiego. Chcemy i powinniśmy wiedzieć jakie to były czasy i jakimi okazywali się ludzie w dramatycznych lub wręcz tragicznych okolicznościach totalnego zagrożenia. Czego możemy się spodziewać w skrajnych sytuacjach po obcych, po naszych bliskich, po nas samych. Im więcej zgromadzimy świadectw tamtych czasów, tym nasza wiedza o świecie będzie bogatsza, nasze zrozumienie zjawisk - głębsze. Nie należy dopuścić do tego, aby te świadectwa znikły wraz ze świadkami. Są one ponadto pomnikiem wystawionym tym, którym nie udało się przeżyć tych tragicznych czasów. Ważnym jest, aby pamięć o nich nie zaginęła.

Nasza organizacja (Polish-Jewish Heritage Foundation) stawia sobie za cel wynajdywanie napisanych już wspomnień, aby je opublikować i przekazać do odpowiednich bibliotek. Pragniemy również skłonić tych, którzy noszą się z zamiarem napisania, aby nie zwlekali z przekazaniem potomności swojego świadectwa.
Publikujemy te wspomnienia w języku, w którym zostały napisane, z pełnym zaufaniem co do ich autentyczności.

Introduction

You are holding the first publication in our series,
Aby nie zapomnieć - Pour ne pas oublier - Let us not forget

We would like to express our thanks here to the author, Sven Sonnenberg, for agreeing to publish his wartime recollections and for his close and friendly cooperation during the process.

A number of people who survived the German Occupation of Poland during W.W.II are still alive and scattered around the world. The personal history of every one of those individuals is woven into a series of momentous events: tragic or fortunate encounters, fateful life decisions, and miraculous deliverances. The people in question are not young anymore and since they have not published their memoirs by now, it is doubtful that they will ever do so. There is, however, no question that these testimonies are enormously important historical records. They tell us much about those perilous times; about how people behaved in dramatic, dangerous, and often tragic circumstances. They tell us what we might expect from strangers, from those close to us, and from ourselves. The more testimonies we have from those times, the broader will be our knowledge of the world around us and the more profound our understanding of it. We must not allow the facts to fade away into oblivion as the witnesses pass on. We must ensure, too, that those who did not survive are never forgotten.

The aim of the Polish-Jewish Heritage Foundation is to seek out and publish the testimonies of survivors in order to distribute them into libraries. We will encourage those who are inclined to write but have not gotten around to doing so not to delay recording their experiences for the benefit of future generations. We will publish all testimonies in the language in which they were written with all confidence to their authenticity.

Introduction

Voila le premier volume de notre collection
Aby nie zapomnieć - Pour ne pas oublier - Let us not forget

Nous voulons tout d'abord remercier l'auteur, Madame Hanna Wehr, d'avoir accepté la publication de ses mémoires de temps de guerre ainsi que pour sa collaboration étroite et amicale au cours de la publication.

Éparpillé tout autour du monde, vivent encore des gens qui ont survécu en Pologne les temps inhumains de l'occupation allemande pendant la deuxieme guerre mondiale. L'histoire de chacun d'eux est composée d'un grand nombre d'événements inattendus, de rencontres tragiques ou salutaires, de décisions difficiles a prendre, de sauvetages miraculeux. Ces gens ne sont plus jeunes et s'ils n'ont pas encore écrit et publié leur mémoires, il est probable qu'ils ne le fassent jamais. Et pourtant, ces témoignages sont extremement importants du point de vu historique, psychologique et, tout simplement humain. Nous voulons et nous devons savoir comment les gens se comportaient dans des circonstances dangereuses, dramatiques, souvent tragiques. A quoi nous pouvons nous attendre de la part des étrangers, des nos proches, des nous memes.
Plus il y aura de témoignages des cette époque, plus notre connaissance du monde sera riche, notre compréhension des événements - profonde. Il ne faut pas permettre que ces témoignages disparaissent avec les témoins. Nous devrons aussi nous assurer que ceux qui n'ont pas réussi a survivre ne soient pas oubliés.
La Fondation de l'héritage polono-juif se propose de retracer des mémoires du temps de guerre, que les gens ont écrits sans les publier, de les publier et les distribuer dans les bibliotheques. Nous voulons aussi encourager ceux qui n'ont pas osé mettre sur papier leurs témoignages de le faire au profit de la postérité.
Nous publions ces mémoires dans la langue dans laquelle ils ont été écrits avec toute confiance en leur authenticité.

HANNA WEHR

ZE WSPOMNIEŃ

Slowo wstępne

Byłam przeznaczona do likwidacji. Na to, że wyszłam cało złożył się splot bardzo wielu przypadków i pomoc bardzo wielu osób. Los obszedł się ze mną na tyle łaskawie, że w większości strasznych sytuacji byłam tylko ich świadkiem.
Należę do osób skrytych i bardzo trudno mi dzielić się z innymi własnymi myślami i przeżyciami. Ale do pisania nakłania mnie wewnętrzny nakaz, bardzo silne poczucie obowiązku przywrócenia pamięci przynajmniej części tych, którzy zginęli. Żeby coś po nich pozostało.
W poniższych wspomnieniach zawarte jest wyłącznie to co albo widziałam na własne oczy albo (w nielicznych przypadkach) są to fakty, o których dowiedziałam się od bezpośredniego świadka.

MÓJ RODOWÓD

Niewiele wiem o swoim rodowodzie. W domu dziadka ze strony ojca wisiał portret mojego pradziadka. Przedstawiał pana w garniturze a z kieszonki jego kamizelki zwisał łańcuszek od zegarka. Ten pradziadek należał do rodziny zamieszkałej od wielu pokoleń w Warszawie. Podobno jedna jej gałąź przeszła na katolicyzm, ale nie miałam na ten temat dokładnych informacji.
W domu dziadków ze strony matki też wisiały portrety. Były one zupełnie inne - obaj pradziadkowie mieli długie brody. Gdy byłam małym dzieckiem trochę się ich bałam. A gdy podrosłam i czytałam już Pana Tadeusza uprzytomniłam sobie, że byli oni pewnie podobni do Jankiela - wiedziałam, że pradziadkowie pochodzili z Litwy. Mój dziadek i babcia pierwsi z rodziny przyjechali do Warszawy. Potem ściągnęli trochę innych osób. Dziadkowie założyli pralnię bielizny, na początku była ona bardzo mała i ciężko w niej tylko oni sami pracowali. Później rozrosła się do dużej pralni i fabryki.
Bardzo chciałabym lepiej poznać swój rodowód. Nie chodzi mi o poszczególne gałęzie drzewa genealogicznego. Chciałabym dowiedzieć się choć trochę więcej o tym jakie były te pogmatwane i zygzakowate szlaki wędrówek moich przodków przez różne kraje, zanim przywiodły ich do Polski. Niestety nie powie mi tego żadna historia Żydów.

OJCIEC

Ojciec lubił pogwizdywać. Zwłaszcza rano dochodziły z łazienki różne melodie. Najczęściej były to piosenki żołnierskie: "Trąbka do boju wzywa nas" lub "Tam na błoniu błyszczy kwiecie" albo ulubiony marsz wojskowy Schuberta i inne. Mundur i białą broń oficerowie przechowywali wtedy w domu, rzeczy te wisiały w głębi jednej z szaf.
Ale tak naprawdę zupełnie to do niego nie pasowało - był najłagodniejszym człowiekiem pod słońcem, nie umiał się nawet porządnie rozgniewać.
Bardzo lubiłam chodzić z moim ojcem na spacery, wolałam to nawet od zabaw z koleżankami i kolegami.

PRZYJACIELE

Ojciec miał dwóch bardzo serdecznych przyjaciół. Jeden z nich - Olek -był tak samo jak on inżynierem, drugi - Staś - adwokatem.
Odkąd samą siebie pamiętałam, pamiętałam również wizyty obu przyjaciół ojca w naszym domu i niekończące się ich rozmowy. Rozmawiali i rozmawiali nie zwracając na mnie uwagi i nawet gdy wchodziła moja matka, żeby ich poprosić na kolację, nie przerywali swoich dyskusji. Po wielu latach pytałam Olka o czym wtedy rozmawiali, ale dowiedziałam się tylko, że o wszystkim.
Olek trafił na początku wojny do Oflagu w Woldenburgu. Trzymano go tam do samego końca wojny i to mu uratowało życie. W Warszawie zginęła jego żona.
Drugi z przyjaciół - Staś (jako mała dziewczynka mówiłam na niego pan Cioś) - też stracił żonę i trzyletnią córeczkę Anusię, które zostały zamordowane przez hitlerowców. Sam był zmobilizowany w pierwszych dniach wojny i znalazł się potem na terenach zajętych przez Sowietów. Przez jakiś czas był przez nich więziony we Lwowie. Ale uniknął najgorszego. Po wojnie zamieszkał w Anglii.
Gdy spotkałam się z nim wiele lat po przejściach wojennych w Londynie zrobił na mnie bardzo przykre wrażenie. Był zaniedbany i ponury. Nasza rozmowa nie kleiła się. W pewnej chwili powiedział: " Ja się tak szczęśliwie urodziłem. W dwudziestym wieku. Między Hitlerem i Stalinem. Żydem polskim"

PIERWSZY ROK WOJNY

Gdy Niemcy napadli na Polskę i bomby zaczęły spadać na Warszawę doświadczyłam czegoś w rodzaju wizji : koniec złoto-żółtego pokoju dziecinnego, koniec dzieciństwa. A niedziecinne życie ukazało mi się w czarno-białych kolorach i w dodatku spowite chmurą. Przeraziłam się: czy to oznacza, że puszczą na nas gazy? W domu była jedna maska gazowa - na cztery osoby. A później, gdy ojciec na wezwanie z radia wyszedł z Warszawy, zostały trzy osoby do tej jednej maski. W takiej sytuacji i tak nikt by jej nie użył. Ale gazów nie było. Skończyło się na bombach.
Oszałamiająca przewaga wojsk niemieckich doprowadziła szybko do chaosu na frontach, ale mieszkańcy Warszawy nie całkiem zdawali sobie wtedy z tego sprawę. Mój ojciec - oficer rezerwy nie zdążył zostać zmobilizowany w pierwszych dniach września, ponieważ miał za względu na dużą wadę wzroku jakąś dalszą kategorię zdrowia. Po koniec pierwszego tygodnia wojny czynne jeszcze radio zaczęło nadawać apel pułkownika Umiastowskiego wzywający wszystkich mężczyzn zdolnych do noszenia broni aby wyszli ze stolicy i kierowali się na wschód. Czy to była celowa działalność dywersyjna zmierzająca do zwiększenia i tak już fatalnej sytuacji na drogach? - tak potem mówiono. Mój ojciec posłuszny wezwaniu wyszedł z Warszawy. Kiedy zapytałam naiwnie: "Kiedy wrócisz?" musiał zbyć to pytanie milczeniem. Nigdy już nie mieliśmy się więcej zobaczyć.
Zdecydowano, że Warszawa będzie się bronić i rozpoczęło się oblężenie. Na początku bombardowanie nie było silne. Można było siedzieć w mieszkaniu i grać w bierki z nowymi koleżankami z tego samego domu: Anią i Fredzią. Działała jeszcze obrona przeciwlotnicza, między innymi była ona zlokalizowana w Ogrodzie Saskim. Ulica Królewska, na której mieszkaliśmy, zaczęła być w związku z tym szczególnie narażona na działania wojenne. Wtedy jeszcze sądzono, że jeżeli dom jest solidnie zbudowany, to na niższych jego piętrach można przebywać. Niestety bombardowanie nasilało się i któregoś dnia jedna z bomb dużego kalibru zburzyła w naszym domu całą oficynę od piątego piętra po parter. W tej części właśnie mieszkała Ania, która zginęła tam z całą rodziną.
Ocalał tylko kilkuletni chłopiec, którego pęd powietrza wrzucił do jakiegoś kąta na parterze i tam go po kilku godzinach odnaleziono w dobrym zdrowiu.
Od tej chwili mieszkańcy domu większość dni i nocy spędzali w piwnicy.
Mało dotychczas sobie znani stali się bardzo szybko dobrymi znajomymi. Trzeba się było wciąż wyprawiać do własnych mieszkań po żywność i nagromadzoną tam wodę, bo wodociągi przestały działać. Łączyło się to z niebezpieczeństwem. W piwnicy przebywała z nami mała dziewczynka, która właśnie uczyła się mówić. Bardzo spodobało jej się słowo bomba i wciąż powtarzała: bom-ba, bom-ba. "Uciszcie to dziecko - wołali zdenerwowani dorośli - ono nam wykracze coś złego!"
Okupant wkroczył do palącej się jeszcze Warszawy. Pożary dogasały, wiele domów było zupełnie spalonych. Zabitego człowieka po raz pierwszy w życiu zobaczyłam już po kapitulacji Warszawy. Leżał na bruku koło Ogrodu Saskiego i wyglądał jakby spał. Obok leżało również dużo zabitych koni - z gołymi żebrami, bo ludzie wykroili mięso. Sprawiało to okropne wrażenie. A po jezdni paradował na koniu Niemiec patrząc z nieukrywaną wyższością na podbity naród.
Życie codzienne powoli wracało do mniej więcej normalnego trybu.
Wszyscy uważali wtedy, że wojna bardzo prędko się skończy, oczywiście - pobiciem Niemców.
Rozpoczęła się okupacja. "Niemcy teraz wezmą Żydków za brody" - powiedziała wesoło Pelasia. Pracowała u Żydów, ale jej pracodawca nie nosił brody.
W tym pierwszym roku okupacji spotykałam się z koleżankami, uczyłam się na kompletach tajnego nauczania, chodziłam na ślizgawkę. Uczyłam się również z jedną z koleżanek języka francuskiego, u jakiejś trochę zwariowanej Mademoiselle, która przebywała chwilowo w Warszawie. Niewiele myślałyśmy o toczącej się wojnie, która między innymi miała przynieść "ostateczne rozwiązanie" kwestii żydowskiej.
Odrazu na początku miały miejsce represje i prześladowania Polaków i Żydów. Już wtedy starano się odróżnić wyraźnie Żydów od reszty ludności nakładając na nich obowiązek noszenia "opasek" - w Warszawie była to niebieska gwiazda Dawida na białym tle. Miały miejsce liczne szykany i pobicia Żydów. Jednym z wczesnych przejawów prześladowania było między innymi rekwirowanie mebli. Odbywało się ono mniej więcej tak: po gwałtownym dzwonku do drzwi do mieszkania wchodził na przykład elegancki oficer, wybierał starannie meble, które mu się podobały i po chwili kazał je ładować niższym rangą żołnierzom na czekającą przed domem ciężarówkę. Dobry ojciec rodziny zaopatrywał w taki sposób swoje własne mieszkanie w Niemczech.
W pierwszym okresie wojny zginął brat mojej matki. Przyszli go aresztować, było to w mieszkaniu przylegającym do fabryki, w której pracował i której był współwłaścicielem. Razem z nim aresztowali jeszcze dwu innych mężczyzn, jeden z nich był już bardzo stary. Ci dwaj mężczyźni poddali się i poszli z aresztującymi, a mój wuj zawołał: "Nie, ja z nimi nie pójdę!" i wyskoczył z okna na trzecim piętrze. Umarł po kilku godzinach. I jak się okazało, postąpił mądrze, bo dwaj pozostali nigdy nie wrócili i, można przypuszczać, że zanim zginęli doświadczyli znacznie gorszych rzeczy niż szybka śmierć mojego wuja.
Pod koniec pierwszego roku okupacji w Warszawie została zorganizowana dzielnica żydowska - getto warszawskie. Mieszkający poza wyznaczonym na getto terenem Żydzi musieli się tam przeprowadzić, a Polacy stamtąd wyprowadzić.
Po miesiącu otoczona murami dzielnica żydowska została zamknięta. Prowadziło do niej tylko kilka bram (tak zwane "wachy"), których pilnowali żandarmi niemieccy, policjanci polscy i żydowscy. Na murach umieszczono druty kolczaste i tłuczone szkło ale nie udaremniło to przemytu, który odbywał się na dużą skalę przez większość okresu istnienia getta.. W niektórych miejscach na murach wywieszono napisy wierszem:
Unikaj brudu, bądź zawsze czysty
Brudy wesz rodzą, wesz tyfus plamisty
To była poezja zawierająca błędną informację o samorództwie jak również ideologiczne uzasadnienie wstrętu do narodu, który mógł być niebezpieczny dla innych.

Okno mieszkania, w którym mieszkałam w getcie wychodziło na mury Pawiaka - ściśle biorąc na mury tak zwanej Serbii czyli więzienia dla kobiet. Z tej strony nie było wejścia na teren więzienia a ściany z czerwonej cegły zasłaniały wszystko - widać było tylko jedną wieżyczkę na murze a w niej strażnika z bronią.
Z Pawiaka czasem słychać było głośne strzały. Drętwieliśmy z wrażenia. Ale ktoś ze znajomych, kto siedział w tym więzieniu jakiś czas i udało mu się potem wyjść na wolność powiedział nam, żeby się tymi strzałami tak bardzo nie przejmować, nic się tam strasznego nie musi dziać, tam jest strzelnica. Myślę, że to chyba nie była prawda, może kłamał specjalnie, żeby nas uspokoić.
Ulica była bardzo zatłoczona i hałaśliwa, chociaż na tym odcinku była zamieszkała tylko z jednej strony - z drugiej był właśnie Pawiak. Po ulicy krążyło dużo ortodoksyjnych Żydów ubranych w czarne chałaty. Wkrótce po zamknięciu getta warszawskiego oprócz mieszkańców Warszawy rozpoczęto przesiedlanie do niego coraz większej ilości mieszkańców okolicznych miejscowości. Lokowano ich w naprędce organizowanych "punktach". Nie było dosyć pracy nawet dla dawnych mieszkańców tej dzielnicy a cóż dopiero dla przybyszów - byli oni zupełnie pozbawieni środków do życia.
Na ulicach handlowano, żebrano, inni spieszyli się do jakichś zajęć. Bardzo intensywny handel odbywał się na ulicy Smoczej. Handlujący głośno zachwalali swój towar, obojętne czy było to drzewo lub węgiel na opał, żywność czy przedmioty drobnego użytku.
Żebrzący też mówili donośnym głosem. "Co to znaczy oc rachmunes? - pytałam - Miejcie litość, rachmunes to z hebrajskiego. A co znaczy oc mytlajt? - też miejcie litość, mytlajt to z niemieckiego. - To dlaczego oni mówią: oc rachmunes, oc mytlajt? powtarzają dwa razy to samo? - Tak, powtarzają dwa razy to samo." "Dajcie kawałek chleba, dajcie kawałeczek chleba!" Słowa te słychać było z wszystkich stron wypowiadane różnymi głosami, przez dzieci i dorosłych, głośniej i ciszej.
Żebrzący starali się za wszelką cenę zwrócić na siebie uwagę. Robili to w różny sposób, czasem głośnym śpiewaniem. Była taka kaleka kobieta, poruszająca się przy pomocy jakiegoś wózka czy podstawki na kółkach, która codziennie o stałych godzinach przemierzała te same ulice śpiewając bardzo mocnym głosem. Jeżeli nawet nie był to piękny śpiew, to w każdym razie taki, że nie można go zapomnieć.
A jedyny w swoim rodzaju makabryczny humor wyrażał się w piosenkach śpiewanych w mieszanym żydowsko-polskim języku i tańczonych przez dzieci na ulicy. Brzmiały one jakoś tak: "Pani prezesowa machts a ondulacje
a żydowskie kinder nie ma na kolacje,
Fa wues? Mues
Mues is a hajlige zach"*
*Dlaczego? Forsa. Forsa to święta rzecz.
I piosenka, która przeszła do historii: "Oj da bona,
Ja nie chcę oddać bona
Bo Pinkiert jest cholera
I bony wszystkim zabiera"
Ta piosenka wymaga wyjaśnienia: bony to były kartki na przydział (bardzo małej ilości) żywności. Oddać bony to w języku getta znaczyło: umrzeć. A Pinkiert był właścicielem domu pogrzebowego.
Coraz częściej zdarzały się śmierci z głodu. A umarli często leżeli nadzy i przykryci byle czym na ulicy, bo rodzina nie miała ich za co pochować. I jak w czasie wielkich epidemii w średniowieczu zabierani byli wózkami na cmentarz na koszt gminy.
W getcie nie było niższej kary niż kara śmierci. Groziła ona za bardzo wiele różnych rzeczy jak np.: za posiadanie futra, nie mówiąc już o radioodbiorniku, i za bardzo wiele innych dużych i małych wykroczeń. Groziła oczywiście za przebywanie poza gettem - stąd tylu ginących małoletnich przemytników żywności, którzy utrzymywali czasem całe rodziny wykradając się z getta po towar. Kara mogła być również wymierzona bez powodu. Po prostu żandarm strzelał do kogoś, bo taką miał akurat fantazję. Szczególnie znany z tego był jeden o nazwisku czy przezwisku Frankenstein - strzelanie do ludzi dostarczało mu rozrywki.

KOLEŻANKI

W getcie było niesłychane zagęszczenie ludności, nędza i głód. I może to dziwne co piszę, ale moje koleżanki i ja prowadziłyśmy pomimo tego w tym okresie względnie normalne jak na nasz wiek życie podlotków i uczennic i wcale nie spodziewałyśmy się złego losu.
Nie oznacza to, że byłyśmy obojętne na otaczającą nas nędzę. Ale rozwiązanie tych problemów było ponad ludzkie siły. Pomoc potrzebującym była sprawą codzienną, jej rezultaty były jednak mało widoczne. Zajmowały się nią organizacje społeczne jak również powstające w każdym domu Komitety Pomocy. Bardzo często rodzina, której się lepiej powodziło, miała swoich podopiecznych, którym stale pomagała. Wszystko to jednak stanowiło tylko kroplę w morzu potrzeb.
Uczyłyśmy się na kompletach. Można by je nazwać kompletami tajnego nauczania gdyby nie fakt, że władze się tą nauką wogóle nie interesowały i wcale jej nie ścigały. Na naszym komplecie było siedem dziewczynek i niestety ani jednego chłopca. Wolałybyśmy, żeby było inaczej, ale oni z jakiegoś powodu uczyli się na innym komplecie.
W getcie były nie tylko komplety, na których przerabiano materiał szkoły średniej. Były również kursy specjalistyczne, np. chemiczne. Działały konspiracyjne studia medyczne stanowiące część tajnego Uniwersytetu Warszawskiego. Wykładał na nich Ludwik Hirszfeld. Jego wykłady cieszyły się tak wielkim zainteresowaniem, że oprócz studentów przychodziły ich słuchać osoby z zewnątrz - nie studenci. Wykładali też chemicy - profesorowie Lachs i Centnerszwer oraz wielu innych. I smutne, ale prawdziwe: na jednym z oddziałów szpitalnych prowadzono obserwacje nad chorobą głodową.
Moje koleżanki, koledzy i ja należeliśmy prawie wszyscy do rodzin zasymilowanej inteligencji żydowskiej. Pod względem obyczajowym mieliśmy bardzo mało wspólnego ze światem świec szabasowych. W naszych domach mówiło się wyłącznie po polsku, a kultura z jaką byliśmy związani była kulturą polską. Byliśmy Polakami żydowskiego pochodzenia tylko że takie określenie nie miało dla hitlerowców żadnego znaczenia, oni już nas i tak zaklasyfikowali.
Najsilniejszą indywidualnością spośród nas - dziewczynek - była Wanda. Mieszkanie, w którym mieszkała z rodzicami i starszą o dwa lata siostrą było trochę większe niż u innych i było ono ośrodkiem życia towarzyskiego dla nas i wielu naszych rówieśników. Siostry miały energicznego ojca i łagodną, bladą i chorowitą matkę, która prawie nie wychodziła z domu. Wanda miała duże poczucie humoru i wyraźne poglądy w wielu sprawach. My - jej koleżanki - byłyśmy mniej zdecydowane i wciąż zmieniałyśmy zdanie. A często po prostu przejmowałyśmy od Wandy jej zapatrywania i gusty.
Zosia była ruda jak Ania z Zielonego Wzgórza, przy czym jej rudość nie była wcale koloru marchewki tylko ciemniejsza. Miała wprawdzie dość dużo piegów ale i tak wszystkie znawczynie urody mówiły, że będzie piękną kobietą. Ona zresztą też tak uważała i poświęcała swojej powierzchowności bardzo dużo uwagi. Zazdrościłyśmy jej powodzenia.
Alinka miała trochę trudności z nauką. Była bardzo dobrą koleżanką. Znałam ją od najwcześniejszego dzieciństwa.
Celina straciła ojca. Kilka naszych rodzin zostało rozłączonych z powodu wojny i niektóre z nas żyły w tym okresie tylko z matkami. Bardzo tęskniłyśmy za naszymi ojcami i liczyłyśmy na to, że niedługo się z nimi spotkamy. A ojciec Celiny umarł w Warszawie z powodu jakiejś ciężkiej choroby.
Jasia miała zamiłowanie do pisania. Układała bardzo zręczne wierszyki o koleżankach i kolegach. Potem zaczęła pisać pamiętnik a jeszcze później książki.. Bardzo dobrze snuło się z nią plany na przyszłość. Trochę trudno było sobie tę przyszłość wyobrazić. Poza zatłoczonym gettem? W wolnym świecie? A planów miałyśmy bardzo dużo.
Wiele osób z kręgu znajomej młodzieży zapisało się do "Toporolu" czyli Towarzystwa Popierania Rolnictwa. Instytucja ta powstała w celu zagospodarowania bardzo nielicznych terenów - wszystkich choćby najmniejszych kawałeczków ziemi, na których można było coś uprawiać. Te maleńkie ogródki musiały zastąpić las, pole i całą przyrodę. Chłopcy pracowali tam głównie dlatego, żeby zaliczyć w ten sposób obowiązujący ich kontyngent pracy. Części młodzieży getta zależało na tym, żeby nauczyć się ogrodnictwa i rolnictwa, prawdopodobnie planowali po wojnie wyjazd do Palestyny. My pracowałyśmy dla przyjemności. Formowałyśmy grządki, sadziłyśmy jarzyny i pieliłyśmy, ale jeszcze bardziej lubiłyśmy grę w siatkówkę, którą można było uprawiać w wolnych chwilach na sąsiednim placu.
Chlubą Towarzystwa była nowoczesna hodowla kurcząt - w inkubatorach. Wanda poświęcała kurczakom bardzo dużo czasu. Podobnie jej sympatia - Tadeusz. Rodzice Wandy zaczęli podejrzewać, że chodziło jej bardziej o niego niż o pisklęta. Niezbyt to im się podobało. Uważali, że z chłopcem powinna się spotykać w domu. Wanda irytowała się. Zupełnie nie odpowiadała jej rola panienki z dobrego domu. Nie wiadomo co było naprawdę ważniejsze dla Wandy, w każdym razie na pewno była do kurcząt niezmiernie przywiązana. Nie miały one jednak szczęścia. Wkrótce wdała się jakaś kurza zaraza i pomimo ogromnych wysiłków wezwanego na ratunek weterynarza zdziesiątkowała hodowlę.
Najgorzej getto wyglądało wczesną wiosną. Wtedy brud i nędza tej dzielnicy ujawniały się w całej swojej brzydocie. Późną wiosną wyglądało to już trochę lepiej. Ale zieleni było niezmiernie mało.
Na północ od ulicy Pawiej, na której mieszkałam znajdowała się ulica Gęsia z więzieniem t.zw. Gęsiówką. Następna równoległa ulica znajdowała się naprzeciwko bramy cmentarza żydowskiego. Na to, żeby się na nim znaleźć trzeba było jeszcze przekroczyć Okopową, która nie należała do getta. Było to miejsce dosyć niebezpieczne, bo z "wachy". która się w tym miejscu znajdowała padały czasem strzały. Chodziłyśmy tam jednak od czasu do czasu, ponieważ obok cmentarza znajdował się mały kawałek uprawianej ziemi, który należał do Toporolu.
Na lekcje, jak również do głównego terenu Toporolu, który mieścił się na ulicy Elektoralnej miałam dosyć daleko. Żeby tam dojść musiałam przemierzyć dużą część getta. Szłam często z koleżanką i chociaż byłyśmy zatopione w rozmowie spostrzegałyśmy jednak co działo się dookoła. Po okrążeniu Pawiaka ulicą Więzienną i Dzielną dochodziło się do Karmelickiej. Była ona bardzo ruchliwa i zatłoczona, czasem z trudem można się było przebić przez tłum zaaferowanych ludzi spieszących w różne strony. Dalej - na Elektoralnej i na Lesznie było już trochę luźniej.
Leszno było najładniejszą ulicą. Stanowiło miejsce spacerów. Tam można było zobaczyć najładniejsze i najbardziej eleganckie dziewczyny. Niektóre przechadzały się z chłopcami w mundurach - policjantami. Mundur dodawał im oczywiście uroku. Dopiero później okazało się jak fatalnym błędem było wstąpienie do takiej policji.
W pierwszym okresie istnienia getta składało się ono z dwu części - od południowej strony było t.zw. małe getto, do którego przechodziło się przez most nad ulicą nienależącą do dzielnicy żydowskiej. Po pewnym czasie jednak to małe getto zlikwidowano zagęszczając jeszcze bardziej dzielnicę zamieszkałą przez Żydów.
Na zatłoczonej powierzchni getta kipiało życie. Wszystko można było tam spotkać: od tragicznej nędzy do bogactwa. Niemcy bardzo lubili fotografować te kontrasty, które miały świadczyc o tym jak podły jest naród, który zamknęli za murami.
Kursowała komunikacja - riksze czyli ławeczki na kołach , których siłą napędową był pedałujący człowiek. Oczekujący rikszarze reklamowali głośno swoje pojazdy: "Leszno, Solna, riksza wolna!". Był też tramwaj t.zw. "konhellerka" od nazwisk przedsiębiorców czerpiących z niego zyski, mówiono, że byli to kolaboranci. O ile pamiętam w czasie całego mojego pobytu w getcie nie skorzystałam ani razu z żadnego pojazdu. Na Lesznie było parę kawiarni, był również kabaret. Od czasu do czasu wystawy malarskie, na których prezentowano dzieła uczniów znajdującej się w getcie szkoły plastycznej.
Urządzano spotkania towarzyskie i potańcówki. Przeważnie brała w nich udział młodzież ale i dorośli spotykali się od czasu do czasu - zwykle na terenie jednego domu za względu na obowiązującą godzinę policyjną.
Na placu Grzybowskim znajdował się kościół Odprawiano w nim nabożeństwa, na które przychodziło dużo wiernych - katolików żydowskiego pochodzenia.
Już nie pamiętam dlaczego zaczęłam uprawiać z koleżankami seanse spirytystyczne, nie mogę sobie przypomnieć co nas do tego nakłoniło. To był taki rodzaj seansów z talerzykiem i kartką papieru z wyrysowanymi na niej literami. I talerzyk o dziwo chodził!- nie było wątpliwości. I pokazywał coraz to inne litery, z których układały się odpowiedzi na nasze pytania, a czasem brzydkie słowa. Było to bardzo dziwne - zupełnie niezrozumiałe. I w końcu to ja stwierdziłam co się naprawdę działo. Kiedyś pokonałam opór talerzyka, zaczęłam ciągnąć go w drugą stronę i w ten sposób odkryłam ducha. Była nim mała siostrzyczka mojej przyjaciółki, która brała z nami udział w seansach. Tak sobie z nas - starszych od niej - zakpiła. Nigdy już więcej w życiu nie wzięłam udziału w żadnym seansie spirytystycznym.
Większość naszych nauczycieli rekrutowała się z przedwojennego gimnazjum i liceum Spójnia w Warszawie. Nauczyciel łaciny i historii był niski i śniady. Nadałyśmy mu przezwisko "mały czarny". Jego dewizą jako pedagoga było: nie wymagać uczenia się niczego na pamięć - miało to taki skutek, że łaciny nie nauczyłyśmy się zbyt dobrze a w datach wydarzeń historycznych myliłyśmy się nie tylko o lata ale o całe wieki. Mały czarny był jakiś zagadkowy i często o nim rozmawiałyśmy. Był kawalerem, grał dobrze na skrzypcach i razem ze swoim bratem brał udział w amatorskich koncertach w jednym z prywatnych domów. To mu nadawało bardziej ludzkie cechy.
Nasz nauczyciel "polskiego" lubił cytaty. "Dwie są bowiem melancholie - często deklamował Słowackiego - jedna jest z mocy, druga ze słabości; jedna jest skrzydłami ludzi wysokich, druga kamieniem ludzi tonących" - a może brzmiało to troszeczkę inaczej, ale i tak pozostało we wspomnieniach jako bardzo piękne. Nie wszystkie z nas miały cierpliwość do czytania Słowackiego, ale każda chciała zobaczyć go na scenie. W getcie był teatr, byłam w nim tylko jeden raz i nie zostawił mi wyraźnych wspomnień, chociaż uważano, że był bardzo dobry. Nie wystawiano w nim Słowackiego.
Nauczyciel fizyki i nauczyciel matematyki byli świetnymi pedagogami i zadawali bardzo dużo lekcji do domu, na pewno za dużo jak na nasze życzenia, właściwie nie było czasu, żeby to wszystko odrobić. Bo właśnie zaczęłyśmy czytać książki "dla dorosłych". W różnych domach było sporo książek. Można je też było wypożyczać w lotnych wypożyczalniach. Taka obsługiwana przez jedną lub dwie osoby czytelnia wędrowała po domach z walizką książek i dostarczała poprzednio zamówioną literaturę lub doradzała niezdecydowanym.
Niektóre książki miały w tym okresie szczególne powodzenie. Były to m. i. "Przeminęło z wiatrem" i "Czterdzieści dni Musa Dag" Werfla (o prześladowaniach Ormian przez Turków). W ich treści dopatrywano się analogii z obecną wojną - w rzeczywistości niewiele miały z nią wspólnego. I jeszcze książka z okresu pierwszej wojny światowej p.t. "Catherine zostaje żołnierzem"- nazwiska autora czy autorki nie pamiętam - ta książka bardzo podobała się młodzieży a szczególnie dziewczynom. Nie wspomniałam jeszcze o "Na zachodzie bez zmian Remarque'a i o wielotomowej "Rodzinie Thibault" Ta pierwsza książka i ostatni tom drugiej, który kończył się potężnym akcentem pacyfistycznym, były bardzo antywojenne i dlatego cieszyły się wtedy dużym zainteresowaniem. Ja próbowałam czytać też różne znane książki, które były dla mnie jeszcze za trudne jak np. "Czarodziejska Góra" Manna - niewiele z niej rozumiałam.
Był to również czas pierwszych spotkań z muzyką - można jej było słuchać albo z płyt albo na koncertach w miejscu dzisiejszego kina Femina, sala koncertowa miała tę samą nazwę. Orkiestra symfoniczna pod dyrekcją dyrygenta Pullmanna grała bardzo dużo różnych utworów muzyki klasycznej do chwili wydania niemieckiego zarządzenia ograniczającego znacznie repertuar. Żydzi nie mogli przecież bezcześcić aryjskich kompozytorów słuchaniem skomponowanej przez nich muzyki. Wolno im było odtąd słuchać tylko muzyki skomponowanej przez kompozytorów żydowskich. Rodowodu niektórych kompozytorów można się było już przedtem dość łatwo domyśleć jak w przypadku Mendelsona ale kto wiedział o żydowskim pochodzeniu na przykład Ravela? No i nawet dobrze, że miał takie pochodzenie, bo jego utwory były często grywane.
Duże powodzenie miała młoda śpiewaczka nazywana słowikiem getta - Marysia Ajzensztadt. Miała bardzo ładny, ciepły głos. Poznałam w jej wykonaniu trochę znanych arii operowych. Całych oper oczywiście nie wystawiano, nie było na to warunków.
Beethovena mogliśmy słuchać z płyt. Jeden z naszych kolegów miał znajomego - posiadacza dużej kolekcji płyt z muzyka klasyczną, który zgodził mu się je wypożyczać do kolejnego przesłuchiwania. Zdobyliśmy też adapter i znaleźliśmy mieszkanie gdzie pozwolono nam puszczać płyty. Co prawda było tam okropnie zimno i trzeba było siedzieć w paltach. Pierwszy pożyczony komplet płyt to była piąta symfonia Beethovena w jakimś bardzo dobrym wykonaniu. Niestety wkrótce przytrafiło się nieszczęście - ułamał się kawałek jednej z płyt. Nasz kolega nie miał odwagi przyznać się do tego znajomemu kolekcjonerowi. Słuchaliśmy więc bez końca tej piątej. Przejadła się nam już na zawsze. Początkowy wstrząsający motyw gdy "przeznaczenie puka do losu człowieka" przestał robić jakiekolwiek wrażenie, stał się tak banalny i nudny jak refren nie lubianej piosenki,.
Dwa lata nauki - trzecia i czwarta klasa gimnazjum - doprowadziły nas do t. zw. małej matury. Ale już trochę wcześniej pojawiły się groźne zapowiedzi tego co miało nastąpić.
Kiedyś Wanda przyszła na lekcje okropnie zdenerwowana. "Zabili Pejtra (było to przezwisko mało nam znanego trochę starszego od nas chłopaka, chyba ucznia tej samej co my szkoły). Przyszli po niego do domu, zaprowadzili go na tyły jakichś ruin i tam go zastrzelili. Dlaczego? nic nie wiadomo".
Powiało grozą.
W lecie 1942 podobne wydarzenia zaczęły się powtarzać. Atmosfera zagęściła się i czuło się, że nad wszystkimi wisi coś bardzo złego. Szerzyły się pogłoski o tym , że w getcie pozostaną jedynie pracujący a pozostali zostaną wysiedleni.
Część spośród nas - koleżanek i kolegów z kompletów - próbowała się już wtedy ratować ucieczką z getta, - natychmiast, albo trochę później, jeżeli udało im się przetrwać pierwsze wywózki, - na t.zw. aryjską stronę. Jako należącym do grupy inteligencji ucieczka była dla nas trochę łatwiejsza niż dla ogromnej większości mieszkańców getta. Sposób zachowania ani mowa nie zdradzały naszego pochodzenia. Niektórych zdradzał co prawda typ urody zwany wtedy "złym wyglądem" - bardzo utrudniał on ocalenie - no, ale można było próbować. Mieliśmy często różnych znajomych nie - Żydów, którzy mogli i chcieli nam pomóc. Ale niebezpieczeństwo wywiezienia przyszło nagle i wiele osób, nawet tych, którzy mieli szanse uratowania się, nie zdążyło nic przedsięwziąć.
Przeważająca ilość mieszkańców zatłoczonej dzielnicy żydowskiej nie miała w ogóle realnej możliwości ratowania się ucieczką - zostaliby bardzo szybko rozpoznani z powodu wyglądu, ubioru i mowy. Inni bali się izolacji. Na to, żeby się oderwać od dotychczasowego otoczenia potrzebna była duża determinacja i sporo odwagi. Panowało błędne przekonanie, że lepiej być ze swoimi. "Co będzie z innymi to i ze mną " - takie zdania słyszało się bardzo często. Ludzie liczyli zresztą na to, że po wywiezieniu będą gdzieś pracować i że jakoś to będzie. Na początku nie przychodziło przecież nikomu do głowy, że wywiezienie oznacza bardzo rychłą śmierć.
Te spośród nas, które uciekły z getta żyły same lub z rodziną w bardzo dużym zagrożeniu - tropienie Żydów po "aryjskiej stronie" nie ustawało.
Niektóre z nas ocalały. Znacznie mniej uratowało się chłopców. Z naszych nauczycieli wojnę przeżyli nauczyciel "polskiego" i pani od biologii. Po pozostałych ślad zaginął.

WYWOŻENIE ŻYDÓW

Pierwsze bardzo groźne sygnały zaczęły docierać do getta latem 1942 roku.
Nocą wyciągnięto z domów grupę ludzi, którzy zostali natychmiast rozstrzelani. Szerzyły się wieści, że mieszkańcy getta zostaną wysiedleni - wywiezieni "na wschód" do niejasnej pracy w niesprecyzowanych obozach. Zatrudnienie w istniejących już w tym momencie oraz nowopowstających firmach przedsiębiorców niemieckich t. zw "szopach" (krawieckich, futrzarskich, meblarskich i t. p.) miało chronić przed wywiezieniem. Oczywiście wiele osób chciało się w nich jak najszybciej zatrudnić, ale miejsc było mało. Rozpoczęły się swojego rodzaju wyścigi, szukanie znajomości, przekupstwa, ofiarowywanie maszyn do szycia i innych.
Pogłoski okazały się prawdą. Prezes gminy żydowskiej - Czerniakow - nie chcąc podpisać rozporządzenia o wywożeniu ludności popełnił samobójstwo. Inni podpisali ten dekret i enigmatyczne "przesiedlenie na wschód" stało się faktem.
Pierwsze masowe wywożenie ludzi z getta warszawskiego uderzyło w społeczeństwo zupełnie nieprzygotowane do stawienia jakiegokolwiek oporu. Przede wszystkim ludzie nie myśleli, że mają ich zamiar zabić. Komu przyszłoby coś takiego do głowy? Ogromna większość ludzi zginęła nie uświadamiając sobie prawdy prawie do samego końca.
Specjalne ekipy przeprowadzały blokady domów. W ich skład wchodzili Niemcy z SS i zwerbowani specjalnie do tej działalności Ukraińcy i Łotysze - nazywani szaulisami. Nie było w nich Polaków. Rozlegały się krzyki po niemiecku: wychodzić na podwórze, kto nie wyjdzie zostanie zabity! Potem odbywało się przeszukiwanie mieszkań i zabijanie tych co pozostali - ukrywających się lub chorych.
W naszym domu, który stał naprzeciwko Pawiaka, mieściła się wcześniej fabryka a później został założony "szop" czyli przedsiębiorstwo niemieckie. Poza tym było tam tylko kilka mieszkań i pozostały one dość długo niezauważone przez przeprowadzających blokady. Było oczywiste, że pewnego dnia wreszcie je zauważą i dlatego nie wiedzieliśmy nigdy czy jutrzejszy dzień zastanie nas jeszcze w domu.
Niektórzy mieszkańcy getta zgłaszali się dobrowolnie na wyjazd, ponieważ Niemcy wydawali każdemu z takich "ochotników" chleb i marmoladę. Głód robił swoje, a otrzymywanie jedzenia utwierdzało ludzi w przekonaniu, że pojadą do pracy.
Widok z okna zmienił się bardzo szybko nie do poznania. Na ulicy nie było już żadnego ruchu. Z okna widać było wchodzących na wozy - dużo było wśród nich ubranych w czarne chałaty. Wozy jechały na plac przeładunkowy (Umschlagplatz). Stamtąd odjeżdżały wagony na ten niejasny wschód. Oczywiście już wtedy można było odgadnąć prawdę co dzieje się z wywożonymi ale ludzie wciąż trzymali się uporczywie wersji o obozach pracy.
Stopniowo zaczęły przenikać do getta złe wiadomości pochodzące od kolejarzy i przekazywane z ust do ust. Ktoś mówił: "Wagony jadą do Treblinki, są pełne ludzi, ale nikt stamtąd nigdzie nie wyjeżdża a wagony wracają puste. Co to oznacza?" Uciszano go: "Może to nieprawda. Zawsze znajdą się panikarze"
Wreszcie dotarło świadectwo na piśmie. Zaczęła krążyć broszura o tym co dzieje się w Treblince. "Drogi czytelniku - pisał jej autor - nazywał się Jankiel Wiernik - dla Ciebie tylko przedłużam swój marny żywot". Stracił całą swoją rodzinę. Pisał o komorach gazowych i paleniu zwłok. Załogę Treblinki stanowiła bardzo mała ilość osób - Niemców. Poza nimi zatrudniano tam niewielką grupę mężczyzn - Żydów, którzy byli wykorzystywani do usuwania zwłok. Po pewnym czasie zabijano ich również, ale jednej z grup w krańcowo trudnej sytuacji udało się zorganizować napad na straż i przebić się do lasu - wśród nich był autor książeczki, który wszystko opisał.
Po przeczytaniu broszury właściwie nie można się już było łudzić. Ale dalej nie wszyscy wierzyli. Za bardzo chcieli żyć. I tak dla większości ludzi możliwości przeciwstawienia się losowi były bardzo ograniczone. Ucieczka z getta na teren dużego miasta jak Warszawa była dla nich niemożliwa do zrealizowania.
Wiele lat po wojnie chciałam pojechać do Treblinki i zobaczyć miejsce, które było mi kiedyś przeznaczone. Ale bałam się. Nie duchów pomordowanych, ale żywych. Bałam się, że mnie ktoś może napaść, bo pewnie poza dniami wycieczek i szczególnych uroczystości było tam bardzo pusto. Ale jeszcze bardziej bałam się, że zobaczę tam antysemickie napisy w rodzaju "Żydzi do gazu" lub coś podobnego. I dlatego nie pojechałam do Treblinki.
Na początku wydawało się, że funkcja policjanta żydowskiego nie była niczym złym. Policjanci podlegali gminie żydowskiej i przyczyniali się do utrzymywania porządku w getcie. Do policji wstąpiła część młodzieży z braku innego zajęcia a również pewnie trochę z chęci chodzenia w mundurze. Okazało się jednak, że nie można bezkarnie wstępować w służbę do okupanta, nawet jeżeli mu się bezpośrednio nie podlega. Policjanci zostali zmuszeni do udziału w akcji wysiedleńczej - mieli dostarczać codziennie określoną ilość osób do wywiezienia. W taki sposób zanim sami zostali zabici zdążyli w fatalny sposób zapisać się w historii.
Po pierwszej masowej akcji wywożenia ludzi nastąpił chwilowy okres spokoju, w czasie którego getto zamieniło się w coś w rodzaju obozu pracy. Funkcjonowały przedsiębiorstwa niemieckie. Ich właściciele dobrze zarabiali korzystając z prawie darmowej siły roboczej i życzyli sobie bardzo, żeby taka sytuacja trwała jaknajdłużej.
Akcje wywożenia powtarzały się w rytmie trudnym do przewidzenia przetrzebiając coraz bardziej liczbę pracujących. Numerki takie i owakie a kto ich nie dostał ten nie miał już prawa do pracy. Ktoś przypomniał starożytne proroctwo, które teraz właśnie się sprawdzało, a które brzmiało jakoś tak: "Będziecie błagali o pracę, ale nie będą Was chcieli"
Z okna widać było długi szereg wyeliminowanych przez selekcję, którym kazano siedzieć na jezdni a następnie przepędzano ich na Umschlagplatz.
Przeciwstawieniem się przemocy była próba ucieczki z pociągu. Nadeszły czasy gdy wielu mężczyzn nie rozstawało się z kompletem narzędzi a gdy znaleźli się w wagonach to od chwili odjazdu rozpoczynali ślusarsko-mechaniczną działalność. Kto chciał mógł potem z takiego rozprutego wagonu wyskoczyć, ale nie wszyscy mieli odpowiednią siłę fizyczną jak również siłę decyzji, bo ogromna większość uciekających ginęła natychmiast zastrzelona przez konwojentów pociągu.
Jakąś formą oporu było samobójstwo, chociaż nie zdarzało się ono często. Czasem odbierały sobie życie całe rodziny we własnym mieszkaniu jeszcze zanim ich schwytano. Taki los spotkał mojego kuzyna - rówieśnika i towarzysza zabaw od najwcześniejszego dzieciństwa - i jego rodziców, popełnili oni zbiorowe samobójstwo. Inni, liczący do ostatniej chwili na to, że się nie dadzą złapać, zażywali truciznę dopiero na Umschlagplatzu albo w wagonach. Oczywiście jeżeli udało się im ją w ogóle zdobyć.
Wkrótce opór zaczął przyjmować inną postać a mianowicie przygotowywania do działań zbrojnych. A mentalność ludzi też zaczęła się zmieniać w widoczny sposób, choćby tylko w sensie stawiania biernego oporu.
Z żyjących jeszcze w getcie na początku 1943 roku liczni podejmowali próby przetrwania pod ziemią. Budowano schrony, gromadzono żywność i wodę. Niektóre takie schrony były podobno bardzo dobrze wyposażone. Nie słyszałam jednak o nikim komu udałoby się w ten sposób przetrwać w Warszawie. Spowodowały to działania wojenne i pożary. Hitlerowcy spalili doszczętnie całą dzielnicę - pozostały już nawet nie ruiny, ale pole gruzów. Źródła historyczne podają, że walka o życie w niektórych schronach trwała jeszcze przez dobrych kilka miesięcy po ostatecznym upadku powstania w getcie warszawskim.
Niedługo ma wyjść książka o warszawskim getcie dwojga autorów - młodych i nie znających osobiście czasów, w których istniało getto. Zbierali materiał do książki przez długie lata. Sporządzili również mapę całej dzielnicy. Gdy ich spotkałam dopytywali się o takie szczegóły, których nigdy nie zauważyłam albo dawno zapomniałam. Spytałam co nakłoniło ich do zainteresowania się takim tematem. Jeden z autorów - historyk z Instytutu Badań Literackich opowiedział mi: " Ja się urodziłem i mieszkałem przez całe dzieciństwo tutaj, na Nowolipkach. Bawiłem się tu z rówieśnikami, biegaliśmy, jeździliśmy na sankach. I dopiero po wielu latach dowiedziałem się po czym właściwie my biegaliśmy. To zadecydowało o moim zainteresowaniu się tymi sprawami".

DZIECI

Dużo dzieci w getcie żebrało, zajmowało się handlem, przedostawało się na drugą stronę murów w celu zdobycia pożywienia czasem dla całej rodziny. Wiele z nich poniosło przy tej okazji śmierć.
Były też dzieci urodzone przed wojną albo już w czasie wojny, które żyły i mieszkały w niezłych warunkach otoczone opieką rodziny. Dopiero gdy rozpoczęło się wywożenie Żydów z Warszawy każde bez wyjątku dziecko znalazło się w niezmiernie trudnej sytuacji. Dorosły mężczyzna lub kobieta mogli jeszcze liczyć na jakieś zatrudnienie, które chwilowo ratowało życie. Dziecko było nieproduktywne. Dlatego w czasie wszystkich łapanek i blokad przede wszystkim ukrywano dzieci. W różnych kryjówkach gdy spodziewano się, że prześladowcy znajdą się w pobliżu podawano dzieciom środki nasenne, żeby nie zdradziły swojej obecności.
Ukryć siebie lub dziecko można jako tako we własnym domu. I prawdopodobnie żeby to właśnie udaremnić w pewnym momencie w bardzo już przetrzebionym getcie został zarządzony przemarsz części mieszkańców na teren obramowany dookoła paroma ulicami. Największa z nich to ulica Miła. Nikt nie wiedział co będzie dalej, może nie będzie już w ogóle można wrócić do swoich domów, więc poszli prawie wszyscy. Wkrótce okazało się, że była to pułapka - chodziło o jeszcze jedną kontrolę zaświadczeń o zatrudnieniu w przedsiębiorstwach niemieckich istniejących na terenie getta. Masz odpowiedni numerek to przejdziesz przez selekcję, nie masz - to jesteś skierowany na Umschlagplatz i dalej czyli do Treblinki. A przede wszystkim było to polowanie na dzieci. Razem z dzieckiem zabierano oczywiście osobę opiekującą się nim, również wtedy gdy nie była to matka, chodziło o porządek. "Nie płacz - mówi ktoś do cztero, może pięcioletniej dziewczynki. Tak, dobrze Pani mówić - odpowiada dziecko - jak Pani jest dorosła".
Jakaś kobieta wybiegła z szeregu, prawdopodobnie po to, żeby znaleźć się obok swoich bliskich. Reakcja SSmana była błyskawiczna - natychmiastowy strzał w głowę. Może było to nawet dla niej lepiej.
Co robić gdy ma się zaświadczenie o pracy, ale również dziecko, które w takiej sytuacji bardzo trudno ukryć? Matki chowają małe dzieci do plecaków. Byle tylko przejść przez kontrolę! A Niemcy chodzą między szeregami i kłują plecaki bagnetami, żeby sprawdzić czy nie ma tam dziecka. Jest to bardzo mało, prawie nic w porównaniu z setkami tysięcy, które giną w komorach gazowych, ale powoduje, że stojący obok zapominają na chwilę o swoim własnym losie i powtarzają gorączkowo w myśli: "Boże, spraw, żeby w tym plecaku nie było dziecka. I w tym następnym też nie!" W taki jeszcze jeden sposób ulica Miła przechodzi do historii.

***

Mariusz urodził się przed samą wojną a jego cioteczna siostra Erna na początku wojny. Żadne z nich nie miało pojęcia o tym, że przyszło na świat w tak fatalnych czasach. Mieszkali w jednym mieszkaniu i razem chodzili na spacery na bardzo małe kawałeczki zieleni w getcie. Dziś właśnie gdy wrócili ze spaceru okazało się, że przyszła ciocia (moja matka chodziła w getcie na kursy trykotarskie) i przyniosła prezenty - ubranka zrobione na drutach. Mariuszowi jest zupełnie wszystko jedno co ma na sobie. Biega tam i z powrotem z pokoju do kuchni w jakichś swoich bardzo ważnych sprawach i nie ma czasu na stroje. Ale Erna, jak każda kobieta, lubi się ubrać. Sukienka leży na niej doskonale. Zapomniała nawet na chwilę o ukochanym misiu. Gdzie on się podział? Jest! Znalazł się w kuchni wśród zabawek Mariusza.
I już zupełnie nic więcej poza tym tak bardzo odległym wspomnieniem nie pozostało po nikim z rodziny. Rodzice nie zdążyli nawet próbować ratować choćby tylko dzieci. Jedynym ich przywilejem był zawód. Byli farmaceutami i w zakresie ich możliwości leżało zdobycie w ostatniej chwili odpowiedniej ilości trucizny. Tak zaopatrzeni wsiedli do wagonów i według wszelkiego prawdopodobieństwa nikt z nich nie dojechał już żywy do Treblinki. Myśląc o tym odczuwało się pewną ulgę.

***

Opowiadanie młodej matki: "Chodziłam wtedy z Januszkiem, to był piąty miesiąc, kiedy wszystko się zaczęło. Urodziłam go w domu, potem wdały się jakieś komplikacje, długo trwało zanim wróciłam do siebie.
Bardzo się zastanawialiśmy co mamy teraz zrobić. My już nie mamy nadziei, że uda się nam uratować. Ale on powinien żyć! To wielkie szczęście, że ten mężczyzna zgodził się go wynieść z getta i podrzucić. W tamtym domu na dole jest sierociniec. A on go zostawi na schodach na najwyższym piętrze. Muszą się przecież nim zaopiekować.
Jest jeszcze jedno. Znajoma Pani Doktór próbuje uciekać z getta. Dałam jej adres i obiecała, że jeżeli uda jej się przeżyć to pójdzie po wojnie do tego sierocińca i zobaczy co dzieje się z moim synkiem. Jak pozna które to dziecko? On ma takie znamię na szyjce. To straszne, że ja sama już go nigdy nie zobaczę. Ale tak musimy postąpić".
Matka dziecka płacze, ale i tak młodzi rodzice sa opanowani i spokojni jeżeli wziąć pod uwagę sprawę, która właśnie się rozgrywa. Widocznie daje im ten spokój poczucie spełnionego obowiązku.

***

"Co to za sztuka grać na pianinie, przecież wiadomo gdzie jest jaka nuta - mówił Oleś - Trudno to jest dopiero na skrzypcach gdzie nic nie jest zaznaczone i trzeba trafić we właściwe miejsce". Oleś miał wprawdzie absolutny słuch, ale trafiania w odpowiednie miejsce mu to nie zapewniało i miał z tym sporo kłopotu. W domu, w którym mieszkał z rodzicami i z babcią odbywało się dość często muzykowanie - rodzinne oraz z udziałem dochodzących muzyków amatorów. Oleś nie brał w nim jeszcze udziału, ale słuchał, był też parę razy z ojcem na koncercie.
Babcia nie była muzykalna, ale lubiła wszystkich - i tych co grali i tych co nie grali. Nosiła czarną wełnianą chustkę na plecach, uśmiechała się i mówiła z radością: " Jak dobrze, że jesteście, siadajcie, siadajcie"- promieniowała ciepłem. I dlatego tak dużo osób chętnie przychodziło do tego domu, nie tylko z powodu muzyki.
Na samym początku ekipy przeprowadzające blokady złożone z Niemców SS i innych myślały, że w całym domu byli sami pracujący. Wtedy Olesia chcieli jeszcze wysłać na aryjską stronę, słyszeli, że klasztory ratowały dzieci - on był zupełnie niepodobny do Żyda. Ale nie mieli kontaktu ani telefonu i nie zdążyli nic zrobić. Wkrótce cała rodzina została wywieziona.

***

Niektóre żydowskie dzieci, o których czasem nie wiadomo było jeszcze czy są sierotami znajdowały "aryjskich" opiekunów. Na tym tle rozgrywały się swoiste konflikty i tragedie. Problem powstawał wtedy gdy dziecko przywiązywało się do swoich przybranych rodziców a oni do niego a po zakończeniu wojny odbierała je prawdziwa matka. Mogła to nawet nie być matka, tylko ktoś z dalszej rodziny kto miał prawo do dziecka. ."Ja już nie chcę jej komplikować życia i dlatego nie próbuję się z nią spotykać - mówiła taka wojenna opiekunka dziecka - jej matka mnie nie rozumie, jest chyba zazdrosna. Ale ja tak tęsknię! Tak bardzo chciałabym się o niej więcej dowiedzieć, jak wygląda, jak jest ubrana, czy jest wesoła. Myślę, że i ona za mną tęskni" - płakała wojenna opiekunka.

PRACA W NIEMIECKIM SZOPIE

Po pierwszej wielkiej czystce na terenie getta warszawskiego oficjalnie nie było już niezatrudnionych. Były tylko przedsiębiorstwa niemieckie: Toebbensa, Schultza i inne rozproszone po dawnej dzielnicy. Dość daleko od naszego miejsca pracy znajdowało się t.zw. getto centralne z szopem "Szczotkarzy" - tam znajdował się późniejszy sztab powstania w getcie.
Schultz zatrudniał kuśnierzy, którzy szyli czapki i rękawiczki dla żołnierzy niemieckich na wschodnim froncie. Futro pochodziło ze zbiórki w Niemczech. Przesiębiorca zatrudniał więc również niefachowców, których zadaniem było prucie t zn. odłączanie podszewki, watoliny i tp. od tych obiektów ze zbiórki po to, żeby kuśnierze mogli z nich uszyć nowe rzeczy. Schultz zarabiał na tym niemało pieniędzy a poza tym dzięki prowadzeniu swojego przedsiębiorstwa znajdował się daleko od frontu. W jego interesie leżało, żeby robotnicy żyli i pracowali jak najdłużej, odgrywał więc rolę "dobrego opiekuna". Miał nawet swojego żydowskiego namiestnika, któremu "odbiło", bo zaczęły mu sprawiać dużą satysfakcję okruchy władzy, które na niego spadły.
Ci, którym pozwolono pracować starali się nie za bardzo wspierać niemieckie działania na wschodnim froncie i nie pracować zbyt szybko. Chociaż i tak wszystko wskazywało na to, że czapki i rękawiczki nie uratują już armii niemieckiej, zaczęła bowiem wyraźnie przegrywać. W komunikatach wojennych coraz częściej powtarzały się zwroty o wycofywaniu się na z góry upatrzone pozycje i o ogromnych stratach nieprzyjaciela jakie ponosi on przy posuwaniu się do przodu.
Tylko, że te wydarzenia rozgrywały się jeszcze bardzo daleko od Polski. I było niezmiernie wątpliwe, żeby udało się wygrać wyścig z czasem. Hitler właśnie zapowiedział w swoim ostatnim przemówieniu, że wkrótce już Żydów zostanie w Europie tyle ile jest śmieci w dobrze wysprzątanym śmietniku. I można mu chyba było wierzyć.
Już nie mieszkaliśmy na Pawiej obok szopu, ale na Nowolipiu i codziennie w kolumnach przemierzaliśmy drogę do pracy i z powrotem. Po drodze, na Smoczej mijaliśmy nieduży szop Hallmana - produkowano tam meble. Przy bramie zawsze czekał Marian - mój dobry kolega i znajomy. Mieliśmy tylko czas, żeby do siebie pomachać i uśmiechnąć się, więcej możliwości nie było.
Porządku pilnowali t. zw. "Werkschutze"- byli to zatrudnieni specjalnie w tym celu młodzi mężczyźni odznaczający się energią i pewnym stopniem brutalności, chociaż nikomu właściwie krzywdy nie robili. Byli dosyć prymitywni. Zatrudniony był też taki "Werkschutz", który okazał się zupełnym niewypałem. Był to ni mniej ni więcej ale muzyk, ściśle biorąc: początkujący dyrygent orkiestry symfonicznej. W dodatku miał cichy głos i był dobrze wychowany. Warto było zobaczyć jak wyglądały jego usiłowania zaprowadzenia porządku w szeregach! Pozostali "Werkschutze" oczywiście radzili sobie znacznie lepiej.
W "pruwalni " wśród niefachowych robotników życie toczyło się po swojemu. Była tu wyjątkowa zbieranina przeróżnych osób - ludzie wielu zawodów, trochę inteligencji, dołączono również Żydów z Niemiec. To nie to co szacowna branża kuśnierska.
Może się to komuś wydać dziwne, ale było wesoło. Ułożono nawet całkiem dowcipną szopkę. Bo też było dużo śmieszności w tym dziwacznym życiu wśród starej odzieży ze zbiórki niemieckiej. Praca była paskudna, ale lekka. Można było porozmawiać, można było również pośpiewać. Najwięcej życia wnosiła Ada. Miała wspaniały głos. Pamiętała bardzo dużo piosenek z operetek, kabaretów i innych. "Skąd Ty to umiesz? Przecież nie chodziłaś na takie przedstawienia, byłaś dzieckiem". "Moja mama mnie nauczyła. Zawsze jak wracali z teatru to mama w domu śpiewała". Co jakiś czas Ada nagle siada i zaczyna płakać. Rodzice jej zostali wywiezieni prawie na samym początku.
W pruwalni ważną rolę odgrywała Pani Doktorowa - wdowa po znanym lekarzu - męża jej zabrano niedawno w czasie jego wyprawy do innej części getta - do t. zw. getta centralnego, gdzie musiał coś niezbędnego załatwić. Pani doktorowa odznaczała się łagodnością i rozumiała dużo problemów innych osób, które przychodziły do niej po radę z różnymi kłopotami. Pracowały z nami również jej dwie dorosłe córki - starsza była żoną Werkschutza - dyrygenta. Młodsza była energiczna i wesoła - jej jednej z całej rodziny udało się przeżyć wojnę.
Starsze małżeństwo zabrało się do gotowania zup, które sprzedawali "na talerze" zarabiając w ten sposób na utrzymanie. Byli wiecznie zaaferowani, usiłując pogodzić wszystkie obowiązki, do których dochodziły jeszcze praktyki religijne, byli bowiem pobożni. Mąż codziennie popołudniu biegał po wszystkich pomieszczeniach, żeby zebrać dziesięciu mężczyzn koniecznych do odprawienia modlitwy. W końcu mu się to udawało, chociaż wśród pracujących w pruwalni chętnych nie było wielu.
Od czasu do czasu następowało jakieś szczęśliwe wydarzenie. Ktoś znalazł się już na Umschlagplatzu, ale udało mu się stamtąd wrócić. Mały chłopiec przeszedł przez selekcję bez żadnego ukrywania - po prostu SSman spojrzał na niego i go przepuścił, nawet jakby się uśmiechnął. Ktoś przeprowadził się do innego mieszkania i jest mu teraz o wiele lżej, bo nie musi nosić wody. A matka była z małą córeczką u lekarza i okazało się, że dziecko nie ma już nalotów w gardle.
Roma straciła całą rodzinę i sama nie umiała sobie poradzić. Siedziała osowiała i jadła tylko wtedy gdy ją ktoś poczęstował. Ostatnio "ci od zupy" zaproponowali jej, żeby im trochę pomagała i jadła za to przynajmniej regularnie tę zupę. Roma ożywiała się tylko gdy opowiadała o swojej przyjaciółce, która wyszła niedawno za mąż i są tacy zakochani.
Wiele razy można było zauważyć następującą prawidłowość: jeżeli rozpacz po stracie kogoś bliskiego wybuchała bardzo gwałtownie to taka osoba stosunkowo prędko wracała do równowagi. Znacznie gorzej było gdy ktoś zdusił wszystko w sobie, wtedy pozostawał załamany bardzo długo.
Marysia szlochała bez przerwy opowiadając jak na Miłej zgubili się, ona była z ciocią i z wujkiem a mama została z małym braciszkiem Marysi i z ich Mareczkiem. I zabrali ją i obu chłopców. Już po dwu dniach jednak potrafi się cieszyć, że ocalał jej starszy brat, z którym może się od czasu do czasu widywać.
Pani Chawa była jak nieprzytomna, ledwie mogła wykrztusić, że rozłączyli ją z córką - bladą i chorowitą Halinką, powtarzała w kółko: "zabrali mi Halinę, zabrali mi Halinę". Ale pocieszyła się po pewnym czasie, że się jeszcze zobaczą. Może w jakimś obozie pracy?.
Doktór przeżył bardzo szczególną tragedię. Postanowili popełnić zbiorowe samobójstwo. Zażyli truciznę wszyscy: on, żona, dwaj synowie i siostra żony. I wszyscy umarli, a on jeden ocalał, widocznie dawka była dla niego zbyt mała. Siedzi i pruje futra. Od czasu do czasu opowiada nawet jakiś dowcip.
Jedynym językiem grupy Żydów z Niemiec był niemiecki. Nie zawsze rozumieli co się dookoła nich dzieje. "Im to dobrze - mówił ktoś - mniej się denerwują".
Hertha pochodziła z Duesseldorfu. Odkąd znalazła się w "pruwalni" pracowała bardzo systematycznie. Czasem wzdychała "Przecież ja nawet nie wiem czy moja matka jeszcze żyje!" Futra przeznaczone do prucia przywożono ciężarówkami, konwojowali je żołnierze niemieccy. Hertha wdała się kiedyś w rozmowę z jednym z nich. Był też z Duesseldorfu!. "Oboje tak tęsknimy za naszym miastem "- mówiła ze łzami w oczach.
Frau Mueller zupełnie nie pojmowała biegu historii. Wciąż mówiła z szacunkiem "Unser Fuehrer" - można sądzić, że zginęła z jego imieniem na ustach.
Frau Wolff była żoną lekarza. Męża aresztowano już dawno, jeszcze w Niemczech. Rzadko się odzywała, czasem prosiła o pozwolenie odgrzania w którymś z pobliskich mieszkań jedzenia dla siebie i dla dziesięcioletniej córki Rity. "Coś bardzo, bardzo dobrego - Kartoffelsalat" - objaśniała Rita.
Herr Israel wyglądał tak bardzo po niemiecku, że nikomu nie przyszłoby do głowy, że miał złe pochodzenie. W istocie był mieszańcem i widocznie ta babka ze strony ojca przesądziła o jego losie. Próbował się ratować, miał znajomych, którzy pomogli mu wydostać się z getta i zdobyli mu polskie dokumenty, chociaż niezmiernie trudno było mu grać rolę Polaka, bo mówił tylko po niemiecku. Nawiązał kontakt z całkowicie aryjskim mężem swojej siostry, ale niewiele mu to pomogło. Był przeznaczony do likwidacji i został w końcu zlikwidowany.
Pani Szewczykowa była dozorczynią . Przychodziła czasem do getta, żeby załatwić jakieś sprawy w domu sąsiadującym z szopem Schultza. Wstępowała do "pruwalni ", żeby porozmawiać i również kupić coś z ubrania - ludzie sprzedawali swoje rzeczy, bo z pracy w przedsiębiorstwie niemieckim nie można było się przecież utrzymać. Pani Szewczykowa stała i opowiadała co dzieje się w Warszawie "po tamtej stronie". "Sprawdzali zaciemnienie - boją się nalotów. Od sąsiada wywieźli obu synów na roboty do Niemiec. A wczoraj zastrzelili jednego mężczyznę na naszej ulicy. I to za nic, zupełnie za nic!" Pani Szewczykowa prawie płakała. Jej zdenerwowanie było zupełnie zrozumiałe, ale trafiła chyba na niewłaściwych słuchaczy. Pani Bronka powiedziała coś o tym, że już tylu z nas wywieźli i dalej wywożą i zabijają, i też za nic. "No tak -powiedziała pani Szewczykowa - ale to już tak w ogóle cały naród" i wróciła do swojego opowiadania.
Lilka była bardzo ładna i miała duże powodzenie. "Nie możemy uciekać z getta - mówiła - mój braciszek ma przecież taki semicki wygląd. Już chyba lepiej zostać ze swoimi". Inni - w podobnej sytuacji - nie czując się na siłach, żeby przedsięwziąć samodzielnie ucieczkę - szukali oparcia i planowali połączyć wysiłki to znaczy uciekać w więcej osób. Na ogół odkładali to na później i nic z tego nie wychodziło.
Już parę razy miały miejsce różne akcje odbierające niemieckiemu przedsiębiorcy część jego siły roboczej. Kiedyś ekipa do zadań specjalnych czyli Sonderkommando przyjechała z psami. Miały one szukać ludzi, którzy schowali się pod futrami. Ale psy nikogo nie znalazły, bo zapach futer okazał się zbyt silny, były zupełnie ogłupiałe.
Pewnego dnia Schultz kazał zgromadzić się wszystkim swoim pracownikom na podwórzu. Wyszedł na balkon i wygłosił przemówienie: " Musi przenieść swoją fabrykę w inne miejsce. Będziecie dalej u mnie pracować, ale nie tutaj. Jutro przeprowadzamy się do Trawnik - jest to miejscowość w lubelskim" Schultz przemawiał po niemiecku, ale nie był potrzebny tłomacz - Żydzi go i tak zrozumieli. Byli przerażeni. Niektórzy uważali, że było to jeszcze jedno z kłamstw niemieckich i że w rzeczywistości wywiozą ich prosto do komór gazowych. Inni nawet wierzyli, że będą dalej pracować, ale słusznie sądzili, że wyjazd oznacza całkowite oddanie się w ręce niemieckie.
U jeszcze innych - dotychczas niezupełnie zdecydowanych - wiadomość o przeprowadzce przyspieszyła decyzję ucieczki.
W tym samym czasie inna firma - Toebbensa została przeniesiona do Poniatowa - również do lubelskiego. Przedsiębiorstwa te zatrudniały ludzi jeszcze przez cały rok, były tam podobno niezłe warunki. Nieliczne osoby uciekły z tych obozów do lasu. Po roku wszyscy pozostali pracujący zostali w ciągu jednego dnia rozstrzelani przez przybyłą w tym celu ekipę.

UCIECZKA Z GETTA

W miarę postępowania akcji wywożenia Żydów coraz bardziej dojrzewało we mnie postanowienie, żeby się nie poddać i nie dać się zaprowadzić jak owca na rzeź. Nie chodziło tylko o ratowanie życia, ale godności osobistej. Żeby przynajmniej spróbować.
Getto warszawskie było skazane na zagładę. Możliwością ratunku była ucieczka i "zadekowanie się" po t.zw aryjskiej stronie na fałszywych papierach. Była to jednak bardzo trudna decyzja, a większa część społeczeństwa żydowskiego nie miała w ogóle takich możliwości. Pod tym względem trochę łatwiejsza sytuacja istniała na wsi - ludzie kryli się w lasach, różnych schowkach, stodołach i piwnicach znajomych chłopów. Ale ryzyko było ogromne i większość tych ludzi zginęła.
W ostatniej prawie chwili przed ucieczką z getta odwiedził mnie mój dawny kolega szkolny - Paweł. Podniecona, podzieliłam się z nim wiadomością, że właśnie zaraz uciekamy. Paweł był smutny. "Będziemy się starali tak jak dotąd jak najbardziej oszczędzać matkę" - powiedział.
W okresach względnego spokoju ucieczka odbywała się w zorganizowany sposób, trzeba było tylko za to zapłacić - były to zresztą sumy umiarkowane. Pieniędzmi dzielili się strażnicy: policja żydowska, granatowi policjanci polscy i chyba również żandarmi niemieccy za to, że nie będą nic widzieli. Do murów przystawiano w nocy drabinę i po paru chwilach było się po drugiej stronie. Trzeba było jeszcze we współpracującej ze spółką przemytników pobliskiej stróżówce poczekać aż skończy się godzina policyjna i zacznie się dzień. Od tej chwili radź sobie sam jak możesz.
Pierwsze bardzo silne wrażenie wywierała pozorna normalność życia warszawskiej ulicy podczas gdy tam, tuż obok, za murami nic tej normalności nie przypominało. Żoliborz, na który się udałyśmy, był piękną dzielnicą Warszawy również w czasie wojny. Ale naprawdę była przecież i tu okupacja, terror i działy się straszne rzeczy.
Łatwo można sobie wyobrazić jakie wrażenie sprawiało ukazanie się w biały dzień w drzwiach dwu takich postaci jak my - moja matka i ja - zjaw z getta. W dodatku niespodziewanie, bo poza zgłoszoną wcześniej chęcią pomocy nie miałyśmy kontaktu z rodziną, do której przybyłyśmy - porozumienie telefoniczne w ostatniej chwili - bezpośrednio przed ucieczką - nas zawiodło. Błysk przerażenia w oczach - trudno go do końca życia zapomnieć - ale trwał on tylko ułamek sekundy. I zaraz potem radość - jak to dobrze, że udało się Wam uciec!
W taki sposób wkraczało się w bez mała dwuletni okres nielegalnego życia "na aryjskich papierach" z towarzyszącą temu życiu nieustanną niepewnością.

PO ARYJSKIEJ STRONIE

NIEBEZPIECZEŃSTWO I POMOC

FRAGMENTY OŚWIADCZENIA złożonego do Żydowskiego Instytutu Historycznego w Polsce - Departament Sprawiedliwych wśród Narodów Świata \

Od jesieni 1940 roku znajdowałam się razem z moja matką w getcie warszawskim. W czasie akcji wysiedleńczych w lecie 1942 roku udało nam się ocaleć dzięki chwilowemu zatrudnieniu w fabryce kuśnierskiej Schultza przy ulicy Pawiej. W zimie 1943 roku po zapowiedzi, że Żydzi zatrudnieni w tej fabryce zostaną następnego dnia wywiezieni do obozu w Trawnikach na lubelszczyźnie zdecydowałyśmy się na natychmiastową ucieczkę z getta.
Po ucieczce przez mury na ulicy Nowolipki pojechałyśmy tramwajem na Żoliborz i udałyśmy się do domu naszych znajomych - rodziny Sienieńskich przy ulicy Felińskiego. Mieszkały tam: matka Władysława i jej córki - moja rówieśnica Zofia i starsza o parę lat Janina. Władysława S. z trudem utrzymywała rodzinę przywożąc ze wsi olej i sprzedając go w Warszawie. Starsza córka uczyła się w Szkole Pielęgniarskiej, młodsza na tajnych kompletach. Ojciec rodziny - Jan (bliski kolega mojego ojca z okresu studiów) już wtedy nie żył - był jeńcem sowieckim obozu w Starobielsku i został tam zamordowany w kwietniu 1940 roku.
Wiedziałyśmy o tym, że nasze przybycie stanowiło duże niebezpieczeństwo dla rodziny S., zdecydowałyśmy się jednak na próbę ocalenia naszego życia i nie widziałyśmy innego wyjścia. Zostałyśmy przyjęte z radością, że udało się nam wydostać z getta. Jest oczywiste, że matka i córki S. ryzykowały własnym życiem. Inni mieszkańcy domu mogli nas łatwo zauważyć, z wyglądu mojej matki można było domyśleć się, że jest Żydówką. Nie miałyśmy też żadnych dokumentów.
W domu naszych znajomych spędziłyśmy dwa tygodnie potrzebne do zdobycia dokumentów i wynajęcia jakiegoś pokoju. Nie mogłyśmy pozostać w tym domu, bo w mieszkaniu było bardzo mało miejsca - mieszkali tam również inni Żydzi, którzy nie byli w ogóle przedtem w getcie. Władysława S. wynajmowała im mieszkanie wiedząc o ich pochodzeniu i matka oraz córki pomagały im jak mogły. Pomimo bardzo ciężkich warunków materialnych rodziny pomoc ta była całkowicie bezinteresowna.
Żyłyśmy częściowo z oszczędności. Ja zaczęłam wkrótce pracować w firmie krawieckiej, starałam się również trochę uczyć, moja matka głównie przebywała w domu bojąc się wychodzić.
Miejsce zamieszkania zmieniałyśmy dużo razy. Przez okres naszego przebywania po t.zw. aryjskiej stronie rodzina S. jeszcze parę razy użyczała nam schronienia w swoim domu. Raz było to wtedy gdy moja matka była szantażowana przez granatowego policjanta i trzeba było potem natychmiast uciekać z dotychczasowego mieszkania. Drugim razem było to o wiele groźniejsze, ponieważ osoba znająca nasz adres i nazwiska okazała się donosicielem i musiałyśmy zmieniać dokumenty. Było to w dodatku w fatalnym momencie - zaczęło się właśnie powstanie w getcie warszawskim i hitlerowcy wszędzie szukali ukrywających się Żydów. We wszystkich tych trudnych sytuacjach dom rodziny S. był dla nas schronieniem i oparciem.
Zawsze zdawałam sobie sprawę z tego, że matka i obie córki S. odegrały zasadniczą rolę w naszych losach. Przyjęcie mnie i mojej matki do ich mieszkania i późniejsza pomoc umożliwiły nam ocalenie. Żywiłyśmy dla nich zawsze ogromną wdzięczność.
Powinnam jeszcze wyjaśnić dlaczego dopiero po wielu latach występuję o odznaczenie Władysławy, Janiny i Zofii S. o odznaczenie medalem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Po pobycie ostatniej jesieni w Izraelu zobaczyłam na własne oczy jak pięknym symbolem wdzięczności oraz świadectwem postaw ludzkich w czasie ostatniej wojny są tabliczki z nazwiskami Sprawiedliwych w Yad Vashem. Zrozumiałam, że nie powinno wśród nich zabraknąć rodziny Sienieńskich. Bardzo proszę o uwzględnienie mojej późnej prośby i zaliczenie ich do grona sprawiedliwych.

Rodzinie S. zostało wkrótce przyznane odznaczenie Sprawiedliwych wśród Narodów Świata.

***

Pomoc była warunkiem ocalenia, bez pomocy ze strony Polaków nie uratowałby się absolutnie nikt. Pomaganie Żydom było bardzo niebezpieczne i udzielający pomocy byli bohaterami - groziła za to śmierć całej rodziny i było to wielokrotnie realizowane. Na każdego uciekiniera przypadała nie jedna ale co najmniej kilka osób i rodzin, które naraziły swoje życie
Każdy kto wypowiada pogląd, że pomoc Żydom była w tych czasach rzeczą oczywistą, obowiązkiem i niczym więcej powinien dobrze się zastanowić jak sam by się zachował w takiej sytuacji. Ja przyznaję, że nie jestem pewna na ile bym się zdobyła w warunkach szalejącego terroru hitlerowskiego.
Aryjskie papiery to była przede wszystkim metryka. Najtańsza jej odmiana była wypisana na fałszywym blankiecie z podrobionymi podpisami i pieczątkami. Znacznie bardziej wartościowe były metryki autentyczne, udostępniane przez parafie kościelne i pochodzące od chrzczonych tam dzieci, które zmarły. Metryka była ważnym dokumentem, ponieważ na jej podstawie wyrabiało się u władz niemieckich Kennkartę, czyli okupacyjny dowód identyfikacyjny zawierający odciski palców.
Życie Żydów po aryjskiej stronie zależało bardzo od tego jaki kto miał "wygląd". Ci z dobrym - to znaczy wyglądający jak Polacy - mogli prowadzić względnie normalny tryb życia, wychodzić z domu, pracować zarobkowo, działać w najrozmaitszych dziedzinach jak: praca społeczna, konspiracja i inne.
Zły wygląd zdradzający żydowskie pochodzenie nakazywał maksymalną ostrożność: nie pokazywanie się publicznie, pozostawanie w domu często w ukrytym pokoju z zamaskowanymi drzwiami - czyli jak się mówiło - "za szafą". Takie osoby musiały być obstawiane przez opiekunów.
Ryzyko obejmowało jednak wszystkich, a może nawet bardziej tych, którzy poruszali się swobodnie po mieście. Mogli oni bowiem w każdej chwili spotkać nieżyczliwie nastawioną znajomą osobę. Mogli znaleźć się w "łapance" - zwykła rzecz w czasie okupacji. Tak było z bratem Krysi: cała rodzina postanowiła nie iść wogóle go getta. A któregoś dnia jej brat w drodze do fryzjera wpadł na ulicy w łapankę i został następnego dnia z cała grupą mężczyzn rozstrzelany - wcale nie jako Żyd - to był odwet za zabitego przez Polaków Niemca. Można było też po prostu popaść w kłopoty związane z legitymowaniem na ulicy i jakimś zająknięciem się przy takiej okazji. Zdarzyło mi się kiedyś, że zostałam wyciągnięta z tramwaju przez kontrolera niemieckiego, ponieważ zauważył on, że oddałam przed wysiadaniem swój bilet konduktorowi - to była taka powszechnie praktykowana, chociaż niedozwolona, przysługa. I przy legitymowaniu i indagacji właściwie pomyliłam swoją datę urodzenia! Wybrnęłam z tego jakoś ale do takiego mojego okropnego gapiostwa wstydziłam się komukolwiek przyznać.
Praktykowano kilka sposobów wynajmowania mieszkania. Jeden polegał na całkowitym zachowaniu tajemnicy o swoim pochodzeniu i normalnym życiu jakby nigdy nic. To był na pewno najlepszy sposób - również dla właścicieli mieszkania, którzy ponosili w tym wypadku najmniejsze